آفت پرخاشگری و عدم برخورد قاطع مسئولین که به آن دامن میزند

به گزارش “خانه خشتی“، یادداشتی که در ادامه می خوانید ارسالی یکی از مخاطبین سایت است که به بیان آفت رفتاری پرخاشگری در اجتماع پرداخته است:

يکي از مهم ترين آسيب هاي اجتماعي امروز جامعه ايراني پرخاشگري اجتماعي است .آسيبي که هر روز خود را به گونه اي و در شکلي نمايان ميکند . شايد بسياري از ما حداقل يکبار شاهد نزاع و درگيري در کوچه و خيابان بوده باشيم . درگيري که بعضا از يک اتفاق و برخورد ساده و به قول معروف “سر هيچي ” شروع ميشودو متاسفانه در برخي موارد به پاياني خونين و غم انگيزمنجر ميگردد.

بسياري از جامعه شناسان و تحليل گران اجتماعي سالها است که از زواياي مختلف به بررسي اين پديده شايع در اجتماع ما پرداخته و هر يک به گوشه اي از عوامل ظهور و بروز آن اشاره کرده اند.امروزه صفحه حوادث روزنامه ها پر شده است از اخبار درگيري و نزاع و يا تلا ش براي رهانيدن شخصي که نزاع انساني را به قتل رسانده و امروز به حکم قانون الهي بايد قصاص گردد.

مدتهاي مديدي قصد آن داشتم که در اين مورد يادداشتي را به رشته تحرير در آورم که متاسفانه مشغله زندگي وقتي براي نوشتن در اختيارم نميگذاشت تا اينکه چند روزقبل که از قضاء در يکي از خيابانهاي شهر مشغول رانندگي بودم حادثه اي رخ داد که مرا وادار نمود براي تلنگر به افکار عمومي هم که شده دست به قلم برده و مطلبي را در اين زمينه بنگارم.

ماجرا از اين قرار بود که :

در صبح يک روز تعطيل زمستاني از خيابان اصلي شهر با رعايت تمامي نکات ايمني و قوانين در حال رانندگي بودم ، که به ناگاه خودرويي در کنار خيابان بصورت دوبل پارک کرده بود بدون توجه به پشت سردرب خود را باز کرد که موجب آسيب به خودروي من شد.

به آهستگي و با خونسردي بدون پياده شدن از خودرو به راننده متخلف تذکر دادم که حداقل هنگام پارک دوبل و به اتومبيلهاي در حال تردد از پشت سر هم توجه نماييد.

راننده خاطي در جواب تذکر من بجاي عذر خواهي و با پرخاشگري تمام هر آنچه از دهانش در مي آمد نثارم کرد. از آنجا که قويا به اين اعتقاد دارم که حق گرفتني است و نه دادني پس از پارک خورو از ماشين پيداه شدم و با مرکز فوريتهاي پليس 110 تماس گرفتم .

پس از طرح موضوع و اتفاقي که رخ داده بود بنا به درخواست آن مرکز شماره خوروي فرد متخلف را چندين بار و به کرار براي ثبت در سيستم به اطلاع اپراتور مرکز پليس 110رساندم .

راننده هتاک که نتوانسته بود با توهينهاي رکيکش مرا فراري دهد و از خونسردي من و هم چنين تماسم با پليس بشدت به خشم آمده بود به ناگاه به سمت من آمد و علي رغم اختلاف قامت ضربه اي با سر به صورتم زد به اميد آنکه حداقل من به سر خشم بيايم و در تلافي ضربه اي به وي بزنم که در صورت رسيدن پليس حرفي براي گفتن داشته باشد اما من کوچکترين عکس العملي از خود نشان ندادم.

و اين در حالي بود که بيش از 10دقيقه از تماس من با پليس ميگذشت و همچنان از مامورين نيروي انتظامي و پليس راهنمايي رانندگي خبري نبود . مجددا با مرکز فوريتهاي 110 تماس گرفتم و پس از شرح مجدد ماوقع و اعلام شماره پلاک خودروي متخلف اعلام شد که منتظر بمانيد تا خودروي گشت پليس به محل حادثه بيايد و من در حالي که با شخص پرخاشگر مشغول مدارا بودم منتظر حضور مامورين قانون براي احقاق حق خود شدم.

سرانجام گشت نيروي انتظامي بعد از گذر زمان بيش از 30 دقيقه و درحالي که فرد هتاک متواري شده بود و همه شهود نيز محل حادثه را ترک کرده بودنند به محل حادثه رسيد و پس از تنظيم صورت جلسه به بنده اعلام کردنند فردا پس از پيدا کردن شماره خودروي متشاکي به دادگاه رفته پس از تنظيم شکايت به کلانتري مراجعه کنم.

و اين شد نتيجه خونسردي رعايت ادب و مراجعه قانون براي من ! اعلي رغم اعلام چندباره پلاک خوروي متخلف به پليس حال بايد ابتدا بايد شماره خوروي متخلف را پيدا ميکردم!!!!!!! و پس از تنظيم شکايت به کلانتري ميرفتم و خدا ميدانست براي شکايتي که ميکردم چند روز بايد از کار و زندگي خود ميزدم تا بتوانم به حقم برسم .

و اين در حالي بود که شخص هتاک وقيهانه با اشاره به مغازه اي در کنار خيابان آن را محل کسب خود معرفي ميکرد و ميگفت از احدي ترس ندارد.

خلاصه کلام آنکه هم فحش خوردم هم ضربه اي به صورتم خورد هم بيش از نيم ساعت با انساني پرخاشگر مدارا کردم و سرانجام نيز چيزي جز يک برگه کاغذ از مراجعه به قانون آيدم نشد و همه ما ميدانيم که مسير پر پيچ و خم بروکراسي قضايي کمتر کسي را حتي در صورت محق بودن وادار ورود به آن براي استيفاي حق خود ميکند.

بنده وهمه مردم شهر و کشورمان به حق دعا گوي نيروهاي نظامي و انتظامي و اطلاعاتي هستيم که در سخترين شرايط نيز با صلابت حافظ امنيت کشورمان بوده و هستند و به نوبه خود نه تنها دست بلکه پاي تک تک اين بزرگواران را ميبوسم اما عزيزان آيا اين پذيرفتني است که در روز روشن در مرکز شهر، شهروندي مورد تعرض قرار گيرد و علي رغم مراجعه به قانون نتواند حق خود را استيفا کند؟

در هر جامعه اي افرادي وجود دارند که بهردليل خود را فراتر از قانون ميپندارند و گستاخانه به حقوق ديگران تعددي ميکنند آيا براي برخورد با اينان جوابي جز برخورد قاطع ميتوان در نظر گرفت؟ و آياعدم برخورد با اين چنين افرادي موجب گستاخي بيشتر آنان نميگردد؟

از اين رو دست به قلم نبردم که با بيان حادثه فوق بدنبال طرح دعوي شخصي خود باشم و ميدانم که به فرض برخورد با اين فرد به يکباره کليه نزاع هاي شهر و کشور ازميان نميرود، بلکه هدفم بيان اين نکته بود که در بسياري از موارد برخورد قاطع خود بزرگترين عامل بازدارندگي است و ميتوان با برخورد با اينگونه افراد از بسياري از نزاع ها جلوگيري کرد که غالبا عامل درگيري هاي خياباني همين افراد نا آرام و پرخاشگر هستند .

در پايان اين يادداشت مجددا يادآور ميشوم که اين نوشته تنها گلايه اي است برادارانه ازعزيزان نيروي انتظامي و هرگز نافي خدمات ارزشمند و فداکاريهاي بي دريغ اين بزرگواران نيست .