فقه خط کش برنامه نویسی رسانه هاجهت برخوردباتساهل و تسامح در روابط زن و مرد در رسانه

مدير مدرسه علميه نرجس(س) با بيان اينكه ما در رايج ترين بحث رسانه كه روابط زن و مرد است وجود فقه را نمی بينيم، تأكيد كرد: به نظر من غفلت ها و تسامح و تساهلی در رسانه در زمينه روابط زن و مرد ديده می شود و آنچه مشهود است اينكه فقه در رسانه فقط در حد بيان احكام است.

به گزارش خبرنگارخانه خشتی به نقل ازخبرگزاری قرآنی ایران(ایکنا)منور شايسته خوی، مدير مدرسه علميه نرجس(س) 

درباره مسئله فقه در رسانه و ملاحظات مسائل فقهی به معنای خاص در رسانه های تصويری ابراز كرد: فقه در اصل، دستور عمل زندگی است؛ يعنی انسان ها وقتی آفريده شدند خداوند دستور عمل صحيحی برای زندگی كردن را در قالب دين برای آنها تعريف كرده و بخش اساسی و عمده آن را فقه تشكيل می دهد؛ لذا در هر عصری جزء لاينفك زندگی انسان خواهد بود و به عنوان لازمه پيشرفت و سعادت و فلاح انسان محسوب می شود.

وی ادامه داد: در بحث رسانه؛ چون رسانه عامل ارتباط انسان با جهان بيرون است و در عصر فناوری و تكنولوژی به عنوان يك ابزار دسته اول محسوب می شود در هر شكل آن؛ چه به شكل تصويری آن و چه در شكل مجازی آن جزء لاينفك زندگی است و بايد بحث فقه در آن مطرح شود كه مسلما اگر بخواهيم تعريفی از فقه ارائه دهيم؛ فقه عبارت است از انجام واجبات و ترك محرمات.

مدير مدرسه علميه نرجس(س) تصريح كرد: در واقع نام فقه را بايد بر فروع دين بگذاريم و اينكه رسانه چقدر به اين مسئله می پردازد يك بحث است و اينكه چقدر بايد بپردازد يك بحث ديگر كه بخش دوم مد نظر است و من درصدد اين نيستم كه آيا رسانه به مسائل فقهی می پردازد يا نمی پردازد؟ و آيا واقعا رسانه ما خودش را ملزم به اين امور می داند يا خير؟

وی در ادامه اظهار كرد: آنچه بايد در رسانه باشد و به آن پرداخته شود و در همه زوايا و در همه موارد كه برنامه ساخته می شود به آن توجه شود و سوتيتر و اصلی ترين تيتر برنامه سازی باشد فقه است كه بايد خط كش برنامه سازان در بين اصحاب رسانه باشد، برنامه سازی بايد انطباق با مبانی دين و مبانی فقهی دين داشته باشد؛ چرا كه به نظر می رسد رسانه يكی از پايگاه های مهم انتقال مفاهيم و دستورالعمل های دينی به مردم است.

شايسته خوی ادامه داد: مثلا وقتی يك فيلم می خواهد ساخته شود از كوچكترين تا پيرترين افراد مخاطب اين برنامه هستند كه برای هر كدام از اين ها در ابعاد مختلف بايد حرف داشته باشد به خصوص در انتقال مفاهيم و دستورالعمل های دينی كه شامل نماز، روزه يا مثلا ورود و خروج به خانه توسط افراد، قصاص و ديه و بحث طلاق كه در اين موارد بايد نويسنده و كارگردان و تهيه كننده بر اين مبنا كار كنند.

وی گفت: يكی از مهمترين بازخوردهای فيلم اين است كه مخاطب خودش را در بعضی موارد شبيه سازی با شخصيت مورد نظر و موضوع مورد نظر می كند؛ لذا اگر بتوانيم اين مسئله را در دستور كار برنامه های رسانه قرار دهيم، قطعا برد مباحث فقهی از زاويه يك كتاب رساله و يك نگاه خاص و محدود خارج می شود و تمام مفاهيم اطراف ما مبين دستورالعمل و مباحث فقهی ما خواهند بود.

مدير مدرسه علميه نرجس(س) اضافه كرد: آنچه كه مشهود است اينكه فقه در رسانه فقط در حد بيان احكام است؛ ما در ساده ترين و رايج ترين بحث رسانه كه روابط زن و مرد است وجود فقه را نمی بينيم؛ وجود فقه در رايج ترين بحث كه می شود به آن پرداخت و حول آن فيلم ها و برنامه های ما ساخته می شود خالی است، حتی در يك برنامه كارشناسی فقهی اصلا حد نصاب فقهی در زمينه روابط زن و مرد رعايت نمی شود.

وی درباره مسئله روابط زن و مرد در تلويزيون و سينما ابراز كرد: من از همين مكالمه و مصاحبه تلفنی شروع می كنم، كه مباحثی را مطرح می كنيم كه نگاه فراجنسيتی دارد و فايده حقيقی و اصلی آن در دو عالم قابل فهم است ولی واقعا ما تا زمانی كه ضرورت ايجاب نكرده نبايد به اين كار دست بزنيم، در حال حاضر كارشناسانی روحانی هستند كه با مجريان خانم در تلويزيون سؤال و جواب مطرح می كنند و به راحتی اين روابط وجود دارد.

شايسته خوی عنوان كرد: بيننده ريبه و عدم ريبه كارشناس يا مجری را نمی تواند تشخيص دهد آن چيزی را كه می بيند ظاهر است در حالی كه اگر كسی با همين اوليات بحث عفاف و حيا و حجاب مخاطب آشنا باشد می بيند همين اوليات هم در اين برنامه های به اصطلاح سؤال وجواب فقهی رعايت نشده است، مسائلی چون وضعيت ظاهری برخی خانم ها اعم از گريم و پوشش لباس كه به دليل رسانه ای بايد رنگ خاصی داشته است از آن غفلت شده و يا به آن اهميت داده نشده است در حالی كه مخاطب اين برنامه دنبال سؤال ميرود ولی در همين برنامه جای علامت سؤال های زيادی برای او ايجاد می شود درباره همين مسئله فقهی كه اگر حريم را در رسانه ايجاد نكنيم چطور انتظار داريم بتوانيم كاركرد اين نشست و برنامه را بين مردم ببينيم.

اين فعال حوزوی در عرصه زنان در پايان گفت: به نظر من غفلت ها و تسامح و تساهلاتی در رسانه در زمينه روابط زن و مرد ديده می شود من فكر می كنم رسانه در واقع به عنوان يك مسجد و خانه خدا و بلندگوی خدا باشد و برای تمام افراد بايد بتواند به حسب نياز حرف داشته باشد و حداقل واجبات و محرمات را در رسانه رعايت كنيم.