وقتي صحبت از تهاجم فرهنگي مي شود اولين چيزي كه به ذهن متبادر مي شود قيافه يك جوان است!
ولي افسوس ما از آنجاست كه نه قشر جوان بلكه اقشاري كه يا بازنشسته اند يا دوران پيري را مي گذرانند به دام اين بلاي خانمان سوز يعني اعتياد به ديدن سريالهاي بي سر و ته ماهواره هاي فارسي زبان افتاده اند، يعني كسي كه عمري به پاكي زندگي كرده مي بيني حتي ديگر به نمازش هم اهميت نمي دهد و اين جاي بسي تاسف است.
باعث تاسف است كه يكي از دوستان مي گويد چون مادرم اكثر اوقاتش را پاي ماهواره و پيگيري داستانهاي بي معني ماهواره مي گذراند لذا به كارهاي خانه و پخت و پز و بسياري كارهاي ديگر منزل اهميت نمي دهد و اين ماهواره سر پيري براي آنها يك مشكل لاعلاج شده و تا جايي رسيده كه زن و شوهري كه عمري با هم زندگي كرده اند و بچه هايشان را از خانه بيرون كرده اند با هم سر ناسازگاري و قهر را گذاشته اند و صحبت از طلاق و حرفهايي مانند اينكه با هم تفاهم نداريم ؛يا شما من را درك نمي كني را به هم مي گويند و بچه ها وعروس و دامادها شده اند شاهد بگو مگو هاي همواره پدر و مادري كه بايد الگوي ما باشند .
شنيده بودم كه كساني هستند كه در اواخر عمرشان نامسلمان از دنيا مي روند وقتي اين اوضاع را مي بينم دقيقا آنرا به چشم خود مي بينيم ، دشمن از هر راهي كه وارد شد نتوانست كاري كند آمد با به راه انداختن شبكه هاي فارسي زبان و سريالهايي كه بتواند بنيان خانواده را متلاشي كند را به راه انداختند تا بتوانند خواسته هاي خود را عملي كنند .
دشمن امروز نهالي را ميكارد تا 50 يا 100 سال ديگر ميوه اش را بچيند و چقدر دقيق برنامه ريزي كرده بايد به هوش باشيم و طبق گفته شاعر :طي اين مرحله بي همرهي خضر مكن ظلمات است بترس از خطر گمراهي.
بايد هواسمان جمع باشد نكند يكباره چشم باز كنيم و ببينيم زندگيمان تباه شده و همه چيزاز دستمان در رفته وخانواده كه عزيزترين و گرمترين بنيان يك اجتماع كه از بركات دين ماست و باعث امنيت و آرامش رواني ماست را از دست داده ايم ، چاره اي نداريم كه دشمن بيكار ننشسته و خيال خام است اگر فكر كنيم آنهايي كه شبكه براي ما راه انداخته اند دلشان به حال ما سوخته و مي خواسته اند سبب راحتي و دل مشغولي ما را فراهم كنند.
اينها همه حربه است قصد نصيحت ندارم به خدا چه بسيارند كه همين ماهواره به روز سياه نشانده شان و دين و دنياي خود را از دست داده اند، بدبختي ما اين است تا بلا به سر خودمان نيايد متوجه مصيبت هاي آن نمي شويم .
یادداشت از حيدر معصومي ريسه